Ronjenje je takode bilo motivisano vojnim razlozima, te su tako ronioci Aleksandra Velikog u luci Tir nakon opsade 332. p.n.e. uklanjali prepreke. Najvažniji posao ronilaca u prošlosti bio je spašavanje tereta s potonulih brodova i o tome postoje pisani podaci. Već tokom prvog veka pre Hrista, posao je bio tako dobro organizovan i ronioci su bili svrstani u platne razrede po kojima su razlike u naknadama zavisile o dubini ronjenja. Ronilo se isključivo na dah, a obuka je započinjala još u djetinjstvu.

Kamenje se upotrebljavalo umesto tegova, ronilac bi bio vezan konopcima, a uranjao bi do 31 metar ispod površine.S vremenom su ljudi tražili na koji bi način mogli ostati što duže ispod površine, pa se u početku počelo služiti trskom, a krajem 16. veka napravljen je prvi veliki korak i izumljeno je ronilačko zvono s otvorenim dnom, koje se spuštalo tegovima u vodu, omogućivši da vazduh ostane zarobljen unutar zvona.Prvi podaci o takvom zvonu datiraju iz 1531. godine.

Osamdesetih godina 17. veka amerikanac William Phipps upotrebljavao je sistem „majka i kći“ zvona, koja su roniocima omogućavala pristup prema nekoliko izvora vazduha, a godine 1690. engleski astronom Edmond Halley je dizajnirao zamršeni sistem po kojem se količina vazduha u zvonu dopunjavala tako što je dovod vazduha bio povezan manjim zvonima, koja su bila smeštena niže od njega. Kada je sistem bio namešten, otvarao bi se venitl na posudi i viši pritisak koji je delovao na posudu (zbog veće dubine) terao svež vazduh prema ronilačkom zvonu. Halley je, zajedno s još četvoricom, proveo sat i po na dubini od 18 metara u reci Temzi, prikazujući delotvornost svog izuma. Englez John Lethbridge je 1715. godine razvio „ronilačku omotnicu“ u kojoj je ronilac boravio unutar „bačve zraka“, obmotane kožom, sa staklenim otvorom za gledanje i sa dva otvora za ruke sa vodootpornim rukavima. Lethbridge je pisao da je sa njegovom opremom bilo moguće raditi na dubini od 18 metara i u trajanju od 34 minuta. Ipak i ta je ronilačka oprema imala ista ograničenja kao i ronilačko zvono, nije bilo moguće manevrisanje i nedostajala je mogućnost kontinuiranog sanbdevanja svežim vazduhom.

Augustus Siebe je zabeležen kao pronalazač prve praktične odeće za ronjenje, iako je u to vreme nekoliko pronalazača eksperimentisalo sa sličnim ronilačkim inovacijama, s obzirom da je vađenje predmeta sa potonulih brodova bilo unosan posao i omogućavalo je kontinuirani rad na novim izumima.

Do 1840. godine Siebe je razvio i delotvoran ventil za disanje koji mu je omogućio upotrebu vodootpornog odela za celu dužinu tela, poznato kao Siebeovo usavršeno ronilačko odelo (Siebe’s Improved Diving Dress). Ono je neposredni prethodnik današnjeg standardnog odela za duboke vode s površinskim snabdevanjem vazduha.